پژوهشِ حاضر از منظرِ روش شناسی کیفی به بررسی تفاوت‎های موجود در نوعِ موسیقی مصرفی جوانان شهر تهران و تفسیر ایشان از آن می‎پردازد. جهتِ فهمِ جامعه شناسانۀ تفاوت‎های مصرفِ موسیقی جوانان این موضوع از رهگذرِ سرمایۀ فرهنگی_ مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به داده‎های متنی پژوهش، پژوهشگران از میان روش های کیفی روشِ تحلیلِ محتوای کیفی را انتخاب کرده‎اند. داده های پژوهش از طریقِ مصاحبۀ نیمه ساخت یافته با مشارکت کنندگانِ پژوهش گردآوری شده است. با توجه به اهدافِ پژوهش جریانِ انتخاب مشارکت کنندگان بر مبنای نمونه گیری هدفمند صورت یافته است. پژوهشِ حاضر تفاوت‎هایی که میان کنشگرانِ جوانِ با سرمایۀ فرهنگی متفاوت در حوزۀ مصرفِ موسیقی و تفسیر آن وجود دارد را در قالبِ مفاهیم و مقولاتی نشان داده است. این مفاهیم و مقولات عبارت‎اند از: 1. ذائقۀ تربیت شده و ذائقۀ حسی 2. هارمونی و شوریدگی 3. رهنمون‎های مذهبی: مواجۀ نقدآمیز و مواجۀ طردآمیز 4. شنیدن ناشنیدنی ها و دیدن نادیدنی ها و 5- بخشی از ما. نتایج پژوهشِ حاضر نشان می‎دهد، مادامی که کنشگرانِ اجتماعی در سطحِ بالایی از سرمایۀ فرهنگی قرار دارند، در زمینۀ مصرفِ موسیقی به سمت نوعی فرهنگ گرایی رغبت و گرایش دارند. اما در نقطۀ مقابل کسانی که سرمایۀ فرهنگی به میزان اندکی در اختیار دارند به طبیعت نزدیکتر هستند. به عبارتی، ایشان قادر نیستند خود را وارد کدهایی کنند که با آن بتوانند موسیقی هایی نظیر سنتی، کلاسیک غربی یا موسیقی باروک را بازشناسی کنند. بنابراین از دو مفهومِ محوری فرهنگ‎گرایی و طبیعت‎گرایی جهت صورت‎بندی کردند،تفاوت های موجود در مصرف و تفسیر موسیقی در نزد جوانان می‎توان استفاده کرد.

1پژوهش­های مختلفی نشان داده­اند که نظام آموزشی ایران، به تفاوت­های فرهنگی توجهی کافی نداشته­ و بیشتر مروجِ فرهنگ غالب و رسمی ملی به صورت مهندسی­گونه­ای است. کانونِ این پژوهش­ها بر درون­دادهای نظام آموزشی متمرکز بوده است. پژوهش حاضر با تکیه بر روش آمیخته اکتشافی تلاش داشت تا هم درون­دادها و هم فرایندهای آموزشی را مورد بررسی قرار دهد تا به راستی­آزمایی این ادعا بپردازد که آیا چنین ادعایی، با واقعیتِ موجود در نظام آموزشی همخوانی دارد. به این ترتیب، در بخش کیفی، ابتدا تجربه­های زیسته­ی معلمان از ملاک­هایی که برای انتخاب و استخدامشان در نظر گرفته شده بود، واکاوی شد (درون­دادها) و سپس در بخش کمی، موفقیت معلم در کلاس درس بر مبنای ملاک­های مطرح شده پیش بینی شد (فرایندها). یافته­های این پژوهش نشان داد که در استخدام معلمان به هویتی علمی و هویتی ایدئولوژیک بها داده می­شود و بدان دلیل ملاک­هایی مانند موفقیت­های شخصی، امتیازهای ویژه و مبانی اعتقادی و اخلاقی مطرح می­شوند. با این وجود، تنها موفقیت­های شخصی معلم است که می­تواند موفقیت او در کلاس درس را پیش بینی کند. این نشان می­دهد که هویتِ ایدئولوژیک تنها در درون­دادها نمود یافته­ها است و عملاً در فرایندهای کلاسی و درسی نهادینه نشده است. به این ترتیب، ایدئولوژیک دانستن نظام آموزشی ایران چندان با واقعیت­های نظام آموزشی همخوانی ندارد. پژوهش­های مختلفی نشان داده­اند که نظام آموزشی ایران، به تفاوت­های فرهنگی توجهی کافی نداشته­ و بیشتر مروجِ فرهنگ غالب و رسمی ملی به صورت مهندسی­گونه­ای است. کانونِ این پژوهش­ها بر درون­دادهای نظام آموزشی متمرکز بوده است. پژوهش حاضر با تکیه بر روش آمیخته اکتشافی تلاش داشت تا هم درون­دادها و هم فرایندهای آموزشی را مورد بررسی قرار دهد تا به راستی­آزمایی این ادعا بپردازد که آیا چنین ادعایی، با واقعیتِ موجود در نظام آموزشی همخوانی دارد. به این ترتیب، در بخش کیفی، ابتدا تجربه­های زیسته­ی معلمان از ملاک­هایی که برای انتخاب و استخدامشان در نظر گرفته شده بود، واکاوی شد (درون­دادها) و سپس در بخش کمی، موفقیت معلم در کلاس درس بر مبنای ملاک­های مطرح شده پیش بینی شد (فرایندها). یافته­های این پژوهش نشان داد که در استخدام معلمان به هویتی علمی و هویتی ایدئولوژیک بها داده می­شود و بدان دلیل ملاک­هایی مانند موفقیت­های شخصی، امتیازهای ویژه و مبانی اعتقادی و اخلاقی مطرح می­شوند. با این وجود، تنها موفقیت­های شخصی معلم است که می­تواند موفقیت او در کلاس درس را پیش بینی کند. این نشان می­دهد که هویتِ ایدئولوژیک تنها در درون­دادها نمود یافته­ها است و عملاً در فرایندهای کلاسی و درسی نهادینه نشده است. به این ترتیب، ایدئولوژیک دانستن نظام آموزشی ایران چندان با واقعیت­های نظام آموزشی همخوانی ندارد. پژوهش­های مختلفی نشان داده­اند که نظام آموزشی ایران، به تفاوت­های فرهنگی توجهی کافی نداشته­ و بیشتر مروجِ فرهنگ غالب و رسمی ملی به صورت مهندسی­گونه­ای است. کانونِ این پژوهش­ها بر درون­دادهای نظام آموزشی متمرکز بوده است. پژوهش حاضر با تکیه بر روش آمیخته اکتشافی تلاش داشت تا هم درون­دادها و هم فرایندهای آموزشی را مورد بررسی قرار دهد تا به راستی­آزمایی این ادعا بپردازد که آیا چنین ادعایی، با واقعیتِ موجود در نظام آموزشی همخوانی دارد. به این ترتیب، در بخش کیفی، ابتدا تجربه­های زیسته­ی معلمان از ملاک­هایی که برای انتخاب و استخدامشان در نظر گرفته شده بود، واکاوی شد (درون­دادها) و سپس در بخش کمی، موفقیت معلم در کلاس درس بر مبنای ملاک­های مطرح شده پیش بینی شد (فرایندها). یافته­های این پژوهش نشان داد که در استخدام معلمان به هویتی علمی و هویتی ایدئولوژیک بها داده می­شود و بدان دلیل ملاک­هایی مانند موفقیت­های شخصی، امتیازهای ویژه و مبانی اعتقادی و اخلاقی مطرح می­شوند. با این وجود، تنها موفقیت­های شخصی معلم است که می­تواند موفقیت او در کلاس درس را پیش بینی کند. این نشان می­دهد که هویتِ ایدئولوژیک تنها در درون­دادها نمود یافته­ها است و عملاً در فرایندهای کلاسی و درسی نهادینه نشده است. به این ترتیب، ایدئولوژیک دانستن نظام آموزشی ایران چندان با واقعیت­های نظام آموزشی همخوانی ندارد. پژوهش­های مختلفی نشان داده­اند که نظام آموزشی ایران، به تفاوت­های فرهنگی توجهی کافی نداشته­ و بیشتر مروجِ فرهنگ غالب و رسمی ملی به صورت مهندسی­گونه­ای است. کانونِ این پژوهش­ها بر درون­دادهای نظام آموزشی متمرکز بوده است. پژوهش حاضر با تکیه بر روش آمیخته اکتشافی تلاش داشت تا هم درون­دادها و هم فرایندهای آموزشی را مورد بررسی قرار دهد تا به راستی­آزمایی این ادعا بپردازد که آیا چنین ادعایی، با واقعیتِ موجود در نظام آموزشی همخوانی دارد. به این ترتیب، در بخش کیفی، ابتدا تجربه­های زیسته­ی معلمان از ملاک­هایی که برای انتخاب و استخدامشان در نظر گرفته شده بود، واکاوی شد (درون­دادها) و سپس در بخش کمی، موفقیت معلم در کلاس درس بر مبنای ملاک­های مطرح شده پیش بینی شد (فرایندها). یافته­های این پژوهش نشان داد که در استخدام معلمان به هویتی علمی و هویتی ایدئولوژیک بها داده می­شود و بدان دلیل ملاک­هایی مانند موفقیت­های شخصی، امتیازهای ویژه و مبانی اعتقادی و اخلاقی مطرح می­شوند. با این وجود، تنها موفقیت­های شخصی معلم است که می­تواند موفقیت او در کلاس درس را پیش بینی کند. این نشان می­دهد که هویتِ ایدئولوژیک تنها در درون­دادها نمود یافته­ها است و عملاً در فرایندهای کلاسی و درسی نهادینه نشده است. به این ترتیب، ایدئولوژیک دانستن نظام آموزشی ایران چندان با واقعیت­های نظام آموزشی همخوانی ندارد.

کلان روایات داستان های مشترک اجتماعی فرهنگی هستند که دارای مضامین مشترک می باشند و قابل استخراج از دل روایت های فردی افراد هستند. این داستان های کلان در اصل به منزله ی بافت برای داستان های فردی محسوب شده و مفاد مورد قبول را برای روایات فردی فراهم می آورند. روایات فرهنگی، منجمد و ثابت شده در زمان نیستند، بلکه مطابق با تاریخ و دوران تغییر می کنند. معانی فرهنگی در طول نسل ها تغییر کرده است، و این روایات چیره ای که در طول تاریخ جایگزین شده اند الهام بخش افراد در نحوه ی شکل دادن به روایاتِ مشروح زندگی شان هستند. در پژوهش حاضر تلاش شد تا با دو روش متفاوت کمی و کیفی از طریق تحلیل داستان های فردی افراد به درونمایه های پرتکرار و مفاد مشترک آنها یعنی شکل نخستین کلان روایات دست یابیم. بدین منظور روایات 30 بزرگسال با کمک مصاحبه ی باز حول محوری متعارض جمع آوری و دو پرسشنامه شخصیت هگزاکو و جهت گیری دینی چرخشی نیز اجرا گردید. در سطح کمی، روایات با استفاده ازنظام نامه ی کدگذاری پایای مک آدامز(1999) تجزیه و تحلیل شد؛ در سطح کیفی، با بهره گیری از مدل کلان روایت مک لین و سید(2015) به بررسی روایات پرداخته شد. نتایج حاکی از وجود درونمایه های مشترک در داستان های فردی افراد است که این ویژگی ها به عنوان داستان های مشترک فرهنگی قلمداد می شوند. در بافت کلان اجتماعی فرهنگی، کلان روایت دینی سنتی در تقابل با روایت جایگزین مدرن است و این تعارض عظیم در ساختار هویت افراد در سطح خرد، منعکس شده است. گویی افراد درحین درون اندازی مفاد این کلان روایت دینی سنتی و گفتگو با روایت جایگزین، این تعارض موجود را نیز درونی می کنند. سنت به عنوان عاملی مستقل از دین در کلان روایت حاکم اعمال نفوذ می کند.

پدیده بی فرزندی به عنوان یکی از ویژگی های جمعیت شناختی مرتبط با رفتار باروری، موضوع تحقیق حاضر است. این پژوهش به طور خاص و مستقل بر بی فرزندی ارادی زنان در استان خوزستان متمرکز و با روش کیفی و رویکرد نظریه زمینه ای انجام شد. با 28 مصاحبه نیمه ساختاریافته عمیق از زنان بی فرزند که مشکل ناباروری نداشته اند، ولی تصمیم به بی فرزندی دایمی گرفته بودند، اشباع داده­, ها حاصل شد. بر اساس سه سطح کدگذاری باز، محوری و انتخابی، در نهایت 120 مفهوم یا کد، 19 مقوله فرعی و 6 مقوله اصلی و مقوله هسته بی فرزندی به مثابه یک سبک زندگی از مجموع مصاحبه­, ها کشف و به عنوان نتیجه، انتخاب این سبک از زندگی، محصول یک عامل نیست و به صورت تصادفی در جامعه شکل نگرفته است. این پدیده، نتیجه یک فرایند زمانی است که مشارکت­, کنندگان در نهایت با جمع­, بندی همه عواملی که در این فرایند اتفاق افتاده است، تصمیم به انجام کنش بی­, فرزندی گرفته­, اند. ارائه سیاست های اجتماعی که از حق انتخاب زنان در زمینه فرزندآوری یا عدم فرزندآوری حمایت کند، توسعۀ برنامه های آموزشی و آگاهی افزایی عمومی برای کاهش نگرش های منفی و کلیشه ها درباره زنانی که تصمیم به بی فرزندی می گیرند و همچنین سیاست­, های حمایتی شغلی برای این زنان پیشنهاد می گردد.

زمینه: امروزه به بافت های معماری تاریخی- فرهنگی بعنوان ثروت های فرهنگی محلی نگریسته می شود. بافت تاریخی- فرهنگی بندر بوشهر، یکی از بی نظیرترین بافت های معماری شهری است که در نتیجه رشد پرشتاب شهری، رو به ویرانی گذاشته است. از این رو با دیدن میان رشته ای، این پژوهش دیدگاه مردم ساکن این بافت را برای ترسیم طرح آسیب شناسانه آن جستجو نمود.مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی- مقطعی، با ابزار پرسشنامه ای، دیدگاه ساکنین واحدهای مسکونی بافت تاریخی- فرهنگی بوشهر که به صورت نمونه گیری چند مرحله ای خوشه ای تصادفی انتخاب شده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. پرسشنامه چهار گستره اجتماعی، بهداشتی، شهرسازی و میراث فرهنگی این بافت را مورد چالش قرار داد.یافته ها: تعداد 218 واحد مسکونی بافت تاریخی- فرهنگی بوشهر مورد بررسی قرار گرفت. یک پنجم افراد مورد بررسی آشنایی با مقوله میراث فرهنگی داشتند ولی بیش از 60 درصد از آنها موافق بودند که بافت قدیم بوشهر به شکل سنتی باز زنده سازی شود. اما بیش از 80 درصد از آنها هیچگونه تسهیلاتی جهت بهسازی منازل خود دریافت نکرده بودند. افراد مهمترین عامل در ارتباط با سلب امنیت را مواد مخدر (52.8 درصد) عنوان نمودند. مهمترین انتظار مردم از شهرداری بافت قدیم بوشهر، بهسازی و باز زنده سازی منازل بود (36.7 درصد) و 24.9 درصد آنها نیز خواستار بازسازی و بهسازی معابر و کوچه ها بودند. مهمترین نیاز بهداشتی محله نیز از نظر مردم، ایجاد شبکه جمع آوری فاضلاب و جمع آوری مرتب و منظم زباله بود.نتیجه گیری: مردم ساکن بافت تاریخی- فرهنگی بوشهر به حفظ واحدهای مسکونی خود به عنوان یک میراث فرهنگی علاقمند هستند ولی مشکلات شهرسازی و بهداشتی شامل شبکه فاضلاب، جمع آوری زباله و عدم حمایت سازمان های ذیربط از باز زنده سازی این بافت فرهنگی- تاریخی معماری ایران از مسایل ریشه ای آن است.

هدف:  هدف مطالعه حاضر بررسی مزایا و محدودیت های دیجیتالی شدن میراث فرهنگی در بافت میراث فرهنگی (کتابخانه ها، آرشیوها و موزه ها ) و افزایش تمرکز و توجه به دیجیتالی شدن اشیاء میراث فرهنگی در معرض خطر و آسیب است.روش: این مطالعه به شیوه مرور نظام مند منابع موجود در پایگاه اسکوپوس انجام گرفته است   منابع بازیابی شده  با استفاده از نرم افزار اکسل و وی اس ویور تحلیل و بصری سازی شده است.یافته ها: دیجیتالی شدن اشیاء میراث فرهنگی، شیوه دسترسی، حفاظت و مدیریت میراث فرهنگی را تحت تاثیر قرار می دهد و موجب دموکراتیزه شدن محتوا، افزایش دسترسی جهانی و حفاظت از اشیاء میراث فرهنگی شده است. دیجیتالی شدن، محرک همگرایی بیشتر کتابخانه ها، آرشیوها و موزه ها در بافت میراث فرهنگی به دلیل هم پوشانی های متعددی به لحاظ وظایف عمومی بین آن ها خواهد شد. همچنین دیجیتالی شدن اشیاء میراث فرهنگی با چالش هایی نظیر مواجه شدن با مسائل و محدودیت های مالی، کمبود مهارت نیروی متخصص، محدودیت های حقوقی مربوط به مالکیت معنوی، منسوخ شدن فناوری ها، شکاف دیجیتالی موجود در جوامع، خطر تحریف و تغییر اطلاعات و فراداده ها در محیط وب و نهایتاً حس دریافت شده توسط کاربر از یک شیء دیجیتالی شده نسبت به نسخه فیزیکی آن، مواجه است.نتیجه : دیجیتالی شدن اشیاء میراث فرهنگی به وسیله فناوری های پیشرفته، علاوه بر اینکه مسیر همگرایی کتابخانه ها ، آرشیوها و موزه ها را هموار می سازد، رنسانسی جدید برای اشیاء میراث فرهنگی در بافت میراث فرهنگی به وجود آورده است. نقش دیجیتالی شدن اشیاء میراث فرهنگی در کتابخانه ها، آرشیوها و موزه ها به ویژه در دوران همه گیری کووید-19  برای دسترسی از راه دور و جذب مخاطبان بیشتر به مراکز فرهنگی قابل ملاحظه است. با این وجود توجه به این نکته ضروری است که رویکرد ما به دیجیتال سازی می بایست رویکردی مدولار، قابل توسعه و انعطاف پذیر باشد تا در حفاظت پایدار موثر واقع شود. همچنین این مسئله را مدنظر قرار دهیم که دیجیتالی شدن اشیاء میراث فرهنگی با تمام مزایایی که دربر دارد، هرگز جایگزین تجربیات فیزیکی نخواهد بود، بلکه مکمل و همراه اشیاء فرهنگی واقعی در بافت میراث فرهنگی است.اصالت و ارزش: مطالعه حاضر برای نخستین بار، به تحلیل مزایا و محدودیت های دیجیتالی شدن اشیاء میراث فرهنگی در بافت میراث فرهنگی پرداخته است و می تواند، راهگشای تصمیم گیرندگان و سیاست گذاران حوزه میراث فرهنگی واقع شود.